Wybierz jak chcesz urodzić swoje maleństwo

Każda przyszła Mama zastanawia się, jak powinna ta chwila wyglądać - czy dać ojcu dziecka szansę być przy tej magicznej chwili, a może poprosić o towarzyszenie własną Mamę czy przyjaciółkę?

A jeżeli poród naturalny będzie musiał się zakończyć cesarskim cięciem, to co wtedy? Wszystko zależy od tego jaką jesteś kobietą, jaki masz charakter, czy potrafisz zachować zimną krew w stresujących sytuacjach. Poczytaj o możliwościach, jakie masz do wyboru i zdecyduj sama, w jaki sposób chcesz wydać na świat potomka. Wiedząc jak wygląda ta magiczna chwila w różnych okolicznościach dokonasz trafnego wyboru.

Poród rodzinny

Wiele kobiet po prostu nie wyobraża sobie porodu bez partnera: skoro się zdecydowali na dziecko - wspólnie muszą je powitać na świecie. Zresztą kobiecie przy porodzie wcale nie musi towarzyszyć ojciec dziecka - może to być przyszła Babcia, przyjaciółka, siostra, sąsiadka. Powinna to być osoba, która swoją obecnością pozytywnie wpływa na rodzącą. Wraz z przyszłą Mamą powinna również uczestniczyć w zajęciach szkoły rodzenia. Poród rodzinny odbywa się w szpitalu, co wydaje się być idealnym rozwiązaniem: Mama czuje się pewniej, bo ma przy boku bliską osobę, a wraz z maluchem cały czas znajdują się pod fachową opieką lekarską. Poród rodzinny może też być porodem "wodnym".
Pokoje do porodów rodzinnych są to małe salki z prysznicem lub wanną. Często urządzone są jak zwykłe pokoje mieszkalne - kanapa, telewizor, kwiaty w wazonie. Czasami znajdują się tam - zamiast czy obok zwykłych łóżek - krzesła porodowe, umożliwiające kobiecie rodzenie w pozycji pionowej, ułatwiającej parcie. Pokoiki dają poczucie intymności, stwarzają domową atmosferę, która korzystnie wpływa zarówno na Mamę, jak i dziecko.

Poród rodzinny to poród aktywny. Kobieta chodzi, przyjmuje dowolną pozycję parcia, korzysta ze sprzętów pozwalających jej "walczyć" z bólem i przyspieszających akcję porodową: drabinki (ułatwiające kobiecie utrzymanie pionowej pozycji, co znacznie przyspiesza poród), worki sako (pozwalające kobiecie przyjąć dowolną pozycję podczas skurczów), gumowe piłki (ułatwiają dziecku opuszczenie się w dół kanału rodnego, gdyż siedząc na niej kobieta może kołysać biodrami, rozluźniając w ten sposób mięśnie). Również podczas porodu rodzinnego kobieta może poprosić o podanie jej znieczulenia, aby zmniejszyć ból porodowy.
Osoba asystująca jest bardzo ważnym pomocnikiem. Opiekuje się przyszłą Mamą, dodaje otuchy, czule przemawia, masuje plecy, liczy skurcze, prowadzi do wanny (ciepła woda odpręża, rozluźnia mięśnie, przyspiesza akcję porodową), ociera pot, zwilża usta..., po prostu pomaga rodzącej w jak najlepszy sposób. W każdej chwili może również wezwać personel, gdy cokolwiek wyda się niepokojące.
Pierwsza faza odbywa się pod dyskretną opieką położnych. Co pewien czas zagląda tez lekarz. Dopiero w drugiej fazie porodu położna nie opuszcza już pokoju i to ona przyjmuje poród.

Gdy maleństwo powita świat - szczęśliwy Tata drżąca ręką przecina pępowinę. Gdy poród dobiegnie końca, Tata robi zdjęcia (o ile już mu nie drżą ręce), a dzidziuś w ramionach Mamy po raz pierwszy ssie pierś. Maleństwo zostaje również poddane rutynowej kontroli lekarskiej. Potem cała trójka zostaje przez jakiś czas w pokoju i cieszy się sobą. Jest to piękny czas, podczas którego nikt rodzinie nie przeszkadza.
Rodzenie w asyście męża pogłębia związek, zbliża małżonków do siebie, umacnia łączące ich uczucie. Nie warto jednak zmuszać partnera do uczestnictwa w porodzie, jeśli on sam tak nie zdecyduje. Prawdopodobnie nic to nie pomoże. Jeżeli jednak Tatuś marzy o tym, aby przeciąć pępowinę - poród rodzinny będzie dla Was na pewno niezapomnianym przeżyciem.

Cesarskie cięcie

Cięcie cesarskie jest to rodzaj operacyjnego ukończenia ciąży. Zabieg ten polega na przecięciu powłok jamy brzusznej oraz ściany macicy i wydobyciu przez wytworzony otwór płodu. Zabieg taki oczywiście wykonywany jest wtedy, gdy cokolwiek zagraża matce lub dziecku w trakcie normalnego, fizjologicznego porodu.
Nazwa operacji - cięcie cesarskie - wiąże się jeszcze ze starożytnym Rzymem, gdzie prawo zakazywało pogrzebania ciężarnej kobiety bez wyciągnięcia z jej łona płodu.
Pierwszy autentyczny opis urodzenia żywego dziecka datuje się na 508 r. p.n.e., a pierwsze udanie cięcie cesarskie na żywej kobiecie wiąże się z osobą Jakuba Nufera ze Szwajcarii, który przeprowadził ten zabieg w 1500r.

Wskazania do wykonania cięcia cesarskiego dzielimy na bezwzględne i względne. Przyczyny wyboru takiej metody ukończenia porodu mogą pojawić się jeszcze podczas trwania ciąży, ale może tez się zdarzyć, że taka decyzja podjęta zostaje już w trakcie trwania akcji porodowej. Wskazani bezwzględne wiążemy ze szczególnymi przypadkami wrodzonych anomalii budowy miednicy, które uniemożliwiają przejście płodu przez kanał rodny. Do wskazań względnych należą:

- zaawansowany wiek rodzącej, zwłaszcza jeśli jest to jej pierwszy poród,
- masa płodu od 1000 do 2000g.,
- niewspółmierność płodowo miednicowa polegająca na tym, że wymiary główki dziecka są zbyt duże, by mogło się one bezpiecznie urodzić,
- zbyt wczesne odklejenie się łożyska w czasie trwania ciąży lub na początku porodu,
- nieprawidłowe ułożenie płodu np. poprzeczne, lub położenie miednicowe u pierwiastki,
- nieprawidłowa czynność skurczowa macicy,
- guzy miednicy mniejszej zwężające światło kanału rodnego,
- kolejna ciąża po wcześniejszych zakończonych cięciem cesarskim, zwłaszcza jeżeli kobieta nigdy nie rodziła siłami natury.

Nie są to wszystkie wskazania względne. Jest ich o wiele więcej i każdy przypadek rozpatrywany jest indywidualnie przez lekarza prowadzącego kobietę ciężarną.
Należy dodać, że cięcie cesarskie może być wykonywane w znieczuleniu ogólnym lub w tak zwanym znieczuleniu zewnątrzoponowym.
Cięcie chirurgiczne powłok brzusznych może być wykonywane podłużnie od pępka w kierunku spojenia łonowego lub poprzecznie nad spojeniem łonowym.

Znieczulenie zewnątrzoponowe

Znieczulenie zewnątrzoponowe zaliczane jest do grupy znieczuleń miejscowych. Polega ono na podaniu leku znieczulającego do kręgosłupa (przestrzeni zewnątrzoponowej). Dostaje się on w pobliże nerwów przewodzących ból, powodując w nich blokowanie przewodnictwa i zniesienie odczuwania bólu.

Technika zabiegu polega na nakłuciu kręgosłupa w odcinku lędźwiowym i umieszczeniu w nim cienkiego cewnika przez który podaje się środek znieczulający. Jego dawka jest dobrana w ten sposób aby rodząca nie odczuwała bólu przy zachowanym odruchu parcia, które jest niezbędne dla sprawnego prowadzenia akcji porodowej. Rozpoczyna się je kiedy rozwarcie szyjki macicy wynosi 3-4 cm. Po zakończonym porodzie cewnik usuwa się.

Znieczulenie to nie wpływa hamująco na czynność skurczową macicy. Z powodu stosowania bardzo małych dawek środka znieczulającego nie zaobserwowano również niekorzystnego wpływu na dziecko, a wręcz pozytywny wpływ poprzez poprawę przepływu krwi w łożysku a co za tym idzie lepsze zaopatrzenie w tlen organizmu dziecka.

Przeciwwskazaniem do wykonania tego znieczulenia są zaburzenia krzepnięcia krwi matki oraz zakażenia miejsca nakłucia kręgosłupa. W trakcie znieczulenia może również dochodzić do przejściowego spadku ciśnienia tętniczego u matki.
Niestety nie we wszystkich szpitalach kobiety mogą rodzić w znieczuleniu. Dlatego przed rozwiązaniem trzeba zasięgnąć informacji na temat czy dana placówka medyczna oferuje swoim pacjentkom bezbolesne prowadzenie porodów. Gdy odpowiedź brzmi tak, to można się zastanowić na skorzystaniem z tej oferty, ponieważ ból porodowy należy do jednych z największych odczuwanych przez człowieka.